DAR – złoto, które odbiera życie. Premiera Teatru Światła MAGAPAR w Miejskim Domu Kultury

      Premiera najnowszego spektaklu Teatru Światła MAGAPAR, która odbyła się 2 lipca w Miejskim Domu Kultury, udowodniła, że teatr nie potrzebuje słów, aby poruszyć widza. W „DARZE” Barbara Thieme sięgnęła po mit o królu Midasie – historię znaną od ponad dwóch tysięcy lat, a mimo to niezwykle aktualną. Opowiedziała ją językiem światła, ruchu i muzyki, pozostawiając odbiorcy przestrzeń do własnych emocji i interpretacji.

      Od ponad czterdziestu lat Barbara Thieme konsekwentnie rozwija autorską formę teatru wizualnego. Ponad czterdzieści lat działalności Teatru Światła MAGAPAR zaowocowało stworzeniem własnego, łatwo rozpoznawalnego języka scenicznego. Reżyserka i scenarzystka konsekwentnie buduje teatr, w którym najważniejszym środkiem wyrazu nie jest słowo, lecz obraz, światło i muzyka. „DAR” potwierdza dojrzałość tej artystycznej drogi – to spektakl przemyślany, spójny i świadomie operujący każdym elementem scenicznej kompozycji.

      Pierwsza część spektaklu ukazuje Midasa jako człowieka, który wierzy, że szczęście można osiągnąć dzięki bogactwu. Monumentalne kompozycje Hansa Zimmera doskonale budują atmosferę królewskiego przepychu, potęgi i rodzącej się pokusy. Światło zalewa scenę złotem, kostiumy lśnią, a kolejne obrazy zachwycają rozmachem. Widz niemal daje się uwieść temu samemu marzeniu, które prowadzi bohatera do zguby. Przez większość spektaklu widz myśli, że darem jest zdolność zamieniania wszystkiego w złoto. Tymczasem finał odwraca znaczenie tytułu. Okazuje się, że prawdziwym darem jest możliwość dotknięcia drugiego człowieka, wczytania się w jego wnętrze, wsłuchania w otaczającą go muzykę, poczucia ciepła i zwykłego życia wśród żywej przyrody. Złoto? złoto nie jest darem – jest próbą.

      Największą siłą spektaklu jest sposób, w jaki pokazuje moment przemiany. To, co początkowo wydaje się błogosławieństwem, stopniowo zamienia się w pułapkę. Złoto przestaje być symbolem bogactwa, staje się znakiem samotności i utraty wszystkiego, co naprawdę ważne. Monumentalna muzyka Zimmera z każdą kolejną sceną nabiera ciężaru, a światło – zamiast ogrzewać – zaczyna oślepiać i chłodzić. Bardzo sugestywnie wypadają sceny z ożywionymi figurami oraz moment całkowitego osamotnienia Midasa, przytłoczonego ciężarem złota, który uświadamia sobie, że nie może już dotknąć ani jedzenia, ani drugiego człowieka. Te figury, zdają się być raczej wyrzutami sumienia Midasa, niż światem, który sam zamienił w martwą materię.

   Ciekawym zabiegiem reżyserskim, charakterystycznym dla Barbary Thieme, jest dobór muzyki. Przez większą część spektaklu dominuje Hans Zimmer – kompozytor monumentalnych, pełnych napięcia ścieżek dźwiękowych. Kiedy jednak bohater zaczyna rozumieć swój błąd, muzyczny język całkowicie się zmienia. W finałowych scenach pojawiają się kompozycje Kitarō – spokojne, przestrzenne i medytacyjne. To przejście od potęgi do wyciszenia staje się muzycznym obrazem przemiany Midasa. Zamiast walki pojawia się refleksja, zamiast bogactwa – poszukiwanie prawdy.

      Teatr Światła MAGAPAR po raz kolejny udowodnił, że światło może być pełnoprawnym środkiem opowiadania historii. Nie jest tu jedynie efektem scenicznym. Buduje przestrzeń, prowadzi emocje, wydobywa symbole i zmienia znaczenie kolejnych obrazów. Szczególne wrażenie robi konsekwentne wykorzystanie złotego koloru – początkowo zachwyca, później przytłacza, by ostatecznie stać się metaforą pustki.

      Równie ważną rolę odgrywają kostiumy oraz ruch sceniczny. Aktorzy – Blanka Załuska, Milena Mazurek, Julia Cozac, Gabriela Kobiałka i Bartosz Skibicki – prowadzą opowieść wyłącznie gestem i ekspresją ciała. W teatrze pozbawionym dialogów to zadanie szczególnie trudne, wymagające precyzji i wzajemnego zaufania. Zespół poradził sobie z nim bardzo przekonująco, tworząc spójną, sugestywną całość.

      „DAR” nie jest jedynie sceniczną ilustracją greckiego mitu. To opowieść o współczesnym człowieku, który często myli wartość z ceną, a sukces z posiadaniem. Barbara Thieme nie moralizuje. Pozwala widzowi samemu odpowiedzieć na pytanie, kiedy dar staje się przekleństwem i co naprawdę jest największym bogactwem. Najbardziej interesujące w „DARZE” nie są same sceny, ale sposób opowiadania historii. Reżyserka nie ilustruje mitu o Midasie - buduje go trzema językami: światłem, muzyką i ruchem, dodając przy tym autorskie wątki.  

      Po wyjściu z sali pamięta się nie tylko efektowne obrazy i znakomicie dobraną muzykę. W pamięci pozostaje przede wszystkim przesłanie, że prawdziwym darem nie jest złoto, lecz możliwość życia, bliskości i zwykłego ludzkiego dotyku. I właśnie dlatego „DAR” pozostaje z widzem na długo po zakończeniu spektaklu.

DAR - Teatr Światła MAGAPAR
Premiera: 2 lipca 2026 r.
Miejsce: Miejski Dom Kultury w Lubaczowie
Scenariusz i reżyseria: Barbara Thieme
Obsada:
   Blanka Załuska
   Milena Mazurek
   Julia Cozac
   Gabriela Kobiałka
   Bartosz Skibicki

Inspiracja literacka: mit o królu Midasie (mitologia grecka)
Muzyczna dramaturgia spektaklu:

   Scena/Utwór
         W pałacu / Hans Zimmer – This Is Only the Beginning
         Prośba / Kitarō & Jon Anderson – Symphony of Dreams
         Blask / Hans Zimmer – What Shall We Die For
         Złota granica / Hans Zimmer – Do You Think I'm Saxon?
         Klątwa / Hans Zimmer – Only I Will Remain
         Zemsta figur / Hans Zimmer – Budget Meeting
         Złota pułapka / Hans Zimmer – All of Them
         Decyzja / Hans Zimmer – Another Brick in Hadrian's Wall
         Poszukiwanie prawdy / Kitarō – Tenku
         Finał / Kitarō – Milky Way