Nasza Miłość – niezwykły wieczór jazzu, poezji i rodzinnych emocji w Lubaczowie
Są koncerty, które zachwycają muzyczną wirtuozerią. Są takie, które poruszają emocjami i pozostają w pamięci na długo po wybrzmieniu ostatnich dźwięków. A bywają i takie, w których muzyka staje się opowieścią o życiu, bliskości i więziach łączących pokolenia. Do tych ostatnich z pewnością należał koncert „Nasza Miłość”, który 10 listopada odbył się w Lubaczowie w ramach Jesiennych Wieczorów Jazzowych.
Wydarzenie miało szczególny charakter, wpisując się w obchody trzech jubileuszy: 650-lecia lokacji Lubaczowa, 50-lecia Państwowej Szkoły Muzycznej w Lubaczowie oraz 75. urodzin Henryka Miśkiewicza – jednego z najwybitniejszych polskich saksofonistów jazzowych i kompozytorów.
Na scenie wystąpili Dorota Miśkiewicz – wokal, Piotr Orzechowski – fortepian, Sławomir Kurkiewicz – kontrabas oraz Michał Miśkiewicz – perkusja. Gościem specjalnym był Henryk Miśkiewicz, którego obecność nadała wydarzeniu wyjątkowo osobisty wymiar.
Choć tym razem Henryk Miśkiewicz nie sięgnął po saksofon, obecność Mistrza nadawała koncertowi szczególny wymiar. Jego muzyka, interpretowana przez córkę, syna i znakomitych instrumentalistów, stawała się pięknym świadectwem artystycznej ciągłości pokoleń. Maestro przyjął rolę szczególnego gospodarza wieczoru – gawędziarza i przewodnika po historiach ukrytych w wykonywanych kompozycjach. Dorota z właściwym sobie wdziękiem i humorem nazwała ojca „konferansjerem”, a ich pełne ciepła dialogi, anegdoty i wzajemne przekomarzania stworzyły atmosferę niemal rodzinnego spotkania.
Rodzinny charakter koncertu był zresztą czymś więcej niż sceniczną metaforą. W Lubaczowie obecna była również Grażyna Miśkiewicz, żona Henryka, a za perkusją zasiadł ich syn Michał. Miasto gościło więc całą rodzinę Miśkiewiczów, dla której muzyka jest szczególnym językiem porozumienia.
Podstawę repertuaru stanowiły kompozycje z albumu „Nasza Miłość” (2021), w którym jazz spotyka się z poezją wybitnych polskich autorów, m.in. Ewy Lipskiej, Andrzeja Poniedzielskiego, Bogdana Loebla i Wojciecha Młynarskiego.
Dorota Miśkiewicz z niezwykłą swobodą poruszała się między subtelną balladą a pełną temperamentu improwizacją. Jej interpretacje „Smaku słodkich daktyli”, „Światłości” czy „Słów w głowie” urzekały muzyczną wrażliwością i umiejętnością wydobywania emocji ukrytych w poetyckim słowie. Szczególną historię kryją „Słowa w głowie” – utwór, którego melodię Henryk Miśkiewicz stworzył jeszcze jako szesnastolatek, nadając jej wówczas tytuł „Blues for You”. Po kilkudziesięciu latach kompozycja zyskała nowe życie dzięki tekstowi Andrzeja Poniedzielskiego i interpretacji Doroty.
Jednym z najbardziej elektryzujących momentów wieczoru było wykonanie „Hurriedly” – dynamicznej kompozycji Henryka Miśkiewicza, która w Lubaczowie zabrzmiała w odmiennej odsłonie. Solowe partie, kojarzone z saksofonowym brzmieniem autora, przejął Piotr Orzechowski, imponując fortepianową ekspresją, techniczną biegłością i wyobraźnią improwizacyjną. Równie fascynująca była wokaliza Doroty Miśkiewicz. Artystka potraktowała głos jak pełnoprawny instrument, z niezwykłą lekkością operując rytmem, barwą i pozbawionymi słów frazami. Nie zabrakło przy tym humoru – Henryk Miśkiewicz żartobliwie przekonywał publiczność, że córka śpiewa o różnych obliczach miłości w językach suahili i północnokoreańskim.
Na szczególne uznanie zasługiwała również sekcja rytmiczna. Sławomir Kurkiewicz na kontrabasie i Michał Miśkiewicz na perkusji stworzyli znakomity fundament muzyczny, zachwycając precyzją, wyczuciem rytmu i wzajemnym porozumieniem. Ich gra była czymś znacznie więcej niż akompaniamentem – stanowiła pełnoprawny, twórczy dialog z pozostałymi artystami. Niczym malarze wypełnili wnętrze sali koncertowej PSM głębią i harmonią.
Barwnym akcentem koncertu okazało się także brawurowe wykonanie przez Dorotę i Henryka Miśkiewiczów żartobliwej „Piosenki Papkina”, znanej z filmowej „Zemsty” Andrzeja Wajdy, w której wykonywał ją Roman Polański. Pełen temperamentu, humoru i aktorskiej ekspresji duet ojca i córki stanowił znakomity kontrapunkt dla nastrojowych, poetyckich ballad.
„Nasza Miłość” była czymś więcej niż prezentacją znakomitego repertuaru. Stała się spotkaniem muzycznych osobowości i pokoleń, połączonych wspólną pasją, wzajemnym szacunkiem i radością płynącą z muzykowania. Szczególne miejsce zajmował w tym wszystkim Henryk Miśkiewicz. Choć tym razem nie usłyszeliśmy jego saksofonu, pozostawał obecny niemal w każdym dźwięku – jako kompozytor, inspirator i bohater muzycznych opowieści. Jego twórczość ożywała w interpretacjach córki, syna i zaproszonych instrumentalistów, nabierając nowych barw i znaczeń.
Lubaczowski koncert przypomniał, że siła wielkiego jazzu tkwi nie tylko w wirtuozerii, ale przede wszystkim w autentyczności, wrażliwości i umiejętności przekazywania emocji. A tytuł „Nasza Miłość” okazał się najtrafniejszym podsumowaniem wieczoru – opowieści o miłości zapisanej w poezji, o rodzinnych więziach i o muzyce, która w nieprzewidywalny sposób potrafi łączyć ludzi. Tego wieczoru również lubaczowskiej publiczność dane było to poczuć.
